فرموده : أصلي صلاة الظهر بأن أوجد القيام و النية و التكبيرة الاحرام و قراءة الحمد و سورة و الركوع و الذكر فيه مطمئنا بقدره و رفع الرأس منه مطمئنا و السجود على سبعة أعضاء و الذكر فيه مطمئنا بقدره و رفع الرأس منه مطمئنا ثم السجود ثانيا كالاول ، ثم رفع الرأس منه و هكذا في الباقي ، الا أن أسقط تكبيرة الاحرام مما عدا الاول و أسقط السوره من الاخيرتين ، و أزيد التشهدين بعد الثانية و الرابعة و التسليم و أخافت في الجميع أداءا لوجوبه قربة الى اللَّه . اگر مراد اين است آنچه مذكور شد مىبايد حين نيت به اين تفصيل ملحوظ شود اين لزومى ندارد قطعا ، بلكه همان قصد نماز ظهر كه مستلزم التفات اجمالى است به اجزاى آن كفايت مىنمايد در صحت نماز و علاوه بر اين ضرور نيست بلكه گاه است منجر مىشود به وسواس ، پس اجتناب أولى خواهد بود . و اگر مراد اين است كه نيت به اين نحو صحيح بلكه راجح است مضايقه از آن نداريم هرگاه منجر به وسواس نشود . مخفى نماند از آنچه در سابق بيان شد ظاهر شد كه حكم به اين كه اول افعال نماز نيت است مسامحه است ، بلكه اين كلام بنابر اصطلاح أشخاصى است كه نيت را جزء نماز مىدانند ، پس بنابر تحقيق اول افعال نماز قيام است ، و لكن چون كه بناى كلام در اول بنابر جزئيت نيت گذارده شد مىگوئيم : دوم ( از افعال نماز قيام است ) تنقيح مطلب محتاج است به ايراد كلام در چند مبحث